Vluchtelingenwerking

Missieverklaring

Vanuit Booms Welkom Vluchtelingenwerking verwelkomen we mensen die zich genoodzaakt voelden om hun land, hun bezittingen en hun naasten te verlaten en die momenteel (willen) wonen in de Rupelstreek.

Ons streven is te ondersteunen waar (nog) niet beantwoord wordt aan basisbehoeften en -rechten zoals wonen, beschikken over een inkomen, het ontplooien van talenten,… Vanuit de overtuiging dat grote diversiteit een samenleving grote rijkdom biedt,
willen we respectvol en gelijkwaardig samen oplossingen zoeken voor diverse noden van diverse mensen.

We engageren ons om nieuwkomers te ondersteunen bij het zetten van de eerste stappen in onze samenleving, mee bouwend aan een menswaardig bestaan waar geen plaats is voor de schending van grondrechten. Hierbij zetten we ons ook in om zowel de samenleving als het beleid te sensibiliseren.

Booms Welkom wil bijdragen aan een realistische beeldvorming omtrent vluchtelingen en streeft naar een lokale beleidsvoering die gestoeld is op een menswaardige en warme ontvangst en opvang van vluchtelingen.


 Op zoek naar huurwoningen

artikel p1artikel p2artikel p3


Feest Vluchtelingen Rupelstreek
21 februari 2020

Abdul Basit en Tammam Faizi getuigden

DSC_8836

Ik ben Abdul Basit. Wanneer ik ben geboren, dat weet ik niet: ik ben niet geboren in een moederhuis en ze hebben toen niets opgeschreven. Zoals vele andere vluchtelingen, kan ik je niet vertellen wanneer ik mijn verjaardag moet vieren. Ik kom uit de vallei van Panshir, in het noordoosten van Afghanistan.Ik ben opgegroeid in Kaboel, de hoofdstad. Ik heb één oudere broer en 3 zussen, die nog in Afghanistan zijn. Waarom ben ik gevlucht en de anderen niet?  Als een jongeman niet alleen voetbalt, speelt met vliegers, maar ook aandacht heeft voor de problemen in de maatschappij en opkomt tegen onrecht, loopt hij zelf ook meer risico. Je moet veel in de verdediging gaan en tegelijk heel voorzichtig zijn. Een voorbeeld hoe iets heel gewoon kan mislopen. Op een avond was ik met een vriend aan ’t wandelen in onze wijk. Er was een hondje dat we een beetje voederden en die ging meestal mee met ons. Die avond werd de hond geslagen om eigenlijk onszelf te raken. Mijn vriend reageerde, er ontstond een vechtpartij met 2 gewonden: geschoten in de armen en een schampschot aan het hoofd. Zoiets gebeurde dagelijks, bij de voetbal of gewoon zomaar, een levensgevaarlijke vorm van pesten eigenlijk. Terwijl ik hier ben, zijn 3 vrienden omgekomen door het geweld op straat, mijn broer is twee keer neergeschoten maar hij heeft het overleefd. Het is heel moeilijk om in Afghanistan uit de klauwen te blijven van mensen met slechte bedoelingen. Dat kan van alles zijn. Overheid en politie zijn niet te vertrouwen in Afghanistan.

Ik ging weg uit dat land omwille van de onveiligheid daar: een grote criminaliteit, veel corruptie en een onmenselijk leven. Als je daar corrupt en rijk bent, kan je alles verkrijgen, iedereen omkopen, hoef je nooit naar de gevangenis te gaan. Ik was getuige van diefstal, misbruik door politie, drugs dealen, omkoping, verkrachting, veel ongelukken en beschietingen. Dat is het resultaat van 40 jaar oorlog met telkens andere tegenstanders maar altijd hetzelfde Afghaanse volk als slachtoffer. Geweld in Afghanistan is tegelijk algemeen en persoonlijk. Je moet zelfs oppassen voor je beste vriend, die misschien bereid is om zijn eigen ouders of zijn beste vriend om te brengen voor geld. Ik ging naar school tot ongeveer 20 jaar. Ik heb 2 jaar aan de hogeschool gestudeerd en een diploma boekhouden behaald dat hier niet telt.

Ik vertrok in 2015 en kwam met het vliegtuig naar Teheran. Van daaruit ging ik te voet, met auto of busjes tot Istanbul. Een  vluchteling is onderweg heel afhankelijk van smokkelaars: zij zijn super wrede mensen die alleen geïnteresseerd zijn in je geld. Smokkelaars beseffen heel goed dat jouw leven in hun handen is. Ze zijn niet het enige gevaar. We hoorden ook dat in Bulgarije mensen werden verkracht door de politie zelf, toch nam ik nooit een boot: op het water met meer dan 60 in een bootje dat gemaakt is voor maximum 30 mensen, schrikte mij nog meer af. Gelukkig zijn we de Bulgaarse politie niet tegengekomen. In Servië werd ik 14 dagen vastgehouden door de smokkelaars, omdat een smokkelaar mijn smokkelgeld had ontvreemd. Toen ik in Hongarije verbleef, gingen de grenzen tijdelijk open en kon ik gelukkig komen naar hier.

Ik woon nu iets meer dan 4 jaar in België. Leven in een opvangcentrum is zoals in een gevangenis. Je kan wel komen en gaan, maar je zit op de kamer met veel mensen die je niet kent en gevaarlijk kunnen zijn, zowel families als tieners. Je hebt geen privacy daar, niemand krijgt daar eigenlijk een veilig gevoel. Ik heb Nederlandse les gevolgd, ik denk met goed resultaat, ik heb een opleiding gevolgd om gepast werk te vinden, ik heb daarna 9 maanden in een winkel gewerkt, de baas wou me zelfs een vast contract geven maar mijn verblijfsvergunning werd ingetrokken. Dus moest ik andere oplossingen zoeken. Daar ben ik nu al 2 jaar en half voltijds mee bezig. Als je niet erkend bent als vluchteling, mag je niet werken, niet studeren, je krijgt niets – dat moet ook niet, maar daardoor ben je gezond en gehandicapt tegelijkertijd. Gelukkig heb ik een grote vriendenkring en kan ik als vrijwilliger werken. Maar niet overal en niet als er een vergoeding bij hoort.

Toen ik op één van de samenkomsten hier hoorde dat een vluchteling een toespraak mocht houden, vond ik dat interessant. Als vluchteling en mens zonder papieren kan ik merken wat het nut van deze vereniging in de samenleving is. Waarom? Organisaties zoals deze zijn naast een helpende hand een echte steun in het leven: wij komen in dit vreemde land aan waar alles nieuw en vaag is, we kunnen onze weg niet gemakkelijk vinden. We zijn ver van familie en kennissen, ik ben hier helemaal alleen vanuit mijn streek. Dat zorgt voor extra stress omdat je met niemand vertrouwd kan praten. Hoe moet je een opleiding volgen, naar het ziekenhuis gaan, werk vinden, iets invullen, .. Dat is allemaal een probleem in het begin. Er zijn veel afleidingen: drugs, roken, alcohol,… waardoor je na een tijd geen kracht meer hebt. Een werking als deze helpt eigenlijk ook op een psychische manier: ik kan het gemakkelijk voelen dat elke glimlach van iemand de waarde heeft van een diamant, waardoor je een positief humeur krijgt en weer verder kan. Voor mensen in mijn situatie is dit heel moeilijk, zoals de weg zoeken in een donkere nacht. Gelukkig is er een licht om niet mijn pad te verliezen.

Dat ik Nederlands geleerd heb,  is een groot pluspunt, Zo kan ik mij inzetten in de maatschappij om anderen te helpen. Mensen die nieuw naar hier zijn gekomen, kan ik tonen hoe ze zich moeten inschrijven voor Nederlandse les, ik leg uit hoe belangrijk Nederlands babbelen is, ik ondersteun hen als tolk en bij administratie. Nederlands werkt voor mij als een passe-partout. Het geeft veel kansen. Hoe mijn toekomst eruit gaat zien, weet ik niet. Het is nu allemaal nog heel onzeker. Ik leef in de hoop dat het allemaal goed komt, en dat ik ook op ander vlak mijn plaats in de maatschappij hier kan verzekeren. Want dat is wat ik wil: een volwaardig lid van de maatschappij zijn.

Abdul Basit, 21-02-2020

 

DSC_8841

Allereerst wil ik mezelf even voorstellen, mijn naam is Tammam, ik ben een Iraakse arts en ik ben nu bijna twee jaar in België. Eigenlijk beschouw ik me hier vandaag niet als een gast, maar ik beschouw mezelf hier meer als onderdeel van deze geweldige organisatie. Het is nodig om hier vandaag mijn dankbaarheid te uiten voor wat deze organisatie mij heeft gegeven. Het is natuurlijk niet alleen maar een organisatie, want als je hier binnenkomt, voel je het meteen: je bent een huis binnengegaan, niet een soort kantoor of een instelling. Het staat dichter bij wat een groot gezin betekent. Ik kwam hier voor het eerst en we ontmoetten elkaar: Kris, Michel; Boudewijn en de andere vrijwilligers: ze hebben me echt super aardig verwelkomd.

Ik kwam naar deze organisatie op aanbeveling van OCMW in Hemiksem, waar ik mijn eerste contact had met deze geweldige vrouw Kris. Hun ontvangst was prachtig voor mij. Ik moest toen een huis of appartement te huur vinden om daarna te beginnen met papieren van mijn familiereünie, en ik had nog maar  slechts één maand om uit het LOI in Hemiksem weg te gaan. BOOMS WELKOM vond voor mij een leuk appartement dat tijdelijk voldoende was.  Dan kwamen er problemen rond de papieren voor mijn familie vanuit de dienst Vreemdelingenzaken. Toen bleek dat hun hulp niet beperkt was tot alleen het vinden van een huis want toen ik voor de papieren van mijn kinderen een probleem tegenkwam – men gaf ze geen visa omdat ze geen paspoorten hebben, was BOOMS WELKOM zoals gewoonlijk weer aan mijn zijde, dus zij riepen Jona van  een andere organisatie in Mechelen ter hulp.  Michel, een man met een groot hart, schreef hen een e-mail en nam contact met hen op totdat hij een bevredigend antwoord van hen kon krijgen. Een week na zijn oproep was mijn familie hier in België. Het tijdelijk huis was echt niet groot genoeg voor vier kinderen en twee volwassenen, en de zoektocht ging met mij verder en Kris en BOOMS WELKOM doorstonden mijn geprikkelde reacties.

Ik zou heel graag de organisatie willen bedanken voor wat ze voor mij en anderen heeft opgeleverd, omdat ze in feite niet alleen een organisatie is die helpt bij het vinden van huizen voor vluchtelingen, maar meestal is het veel meer. Ze helpen ook bij het invullen van formulieren en ander papierwerk, en dat valt niet binnen hun specialisatie, maar dat komt uit hun enorm grote hart.

Tammam Faizi, 21-02-2020

 


Kompaan

Kompaan